Een van meest inspirerende mensen die ik ‘ken’ is Lance Armstrong. Hier enkele filmpjes van de nieuwe kankercampagne.
Livestrong!
It’s not about me
It’s About You
“Remember, we are the lucky ones”
De buit is binnen.
Eergisteren ben ik er in geslaagd om mijn goal te behalen. 250 kilometer op 12 weken. Dat is zo’n 22,5 kilometer per week. Ik liep het eigenlijk op 11 weken, but who’s counting anyway?
Het was een Nike+-goal dat ik instelde na de Ten Miles van Antwerpen. Ik dacht: ‘Laten we een goal stellen’ en logischerwijze deed ik dat. 22,5 kilometer lijkt niet zo veel, maar uiteindelijk moet je toch wel even puffen om dat bij elkaar te lopen. Zeker als je al ‘ns een weekje mist door een blessure, of door nieuwe steunzolen of door een zomerfestival. Dan moet je even gaan knallen, maar als je merkt dat je vooruitgang boekt, dan is dat allemaal bijzaak.
Afstand doen
Voor ik begon te lopen dacht ik dat vijf kilometer mijn afstand was. De rest vond ik te ver. Onaards. Te lang duren. Nu is het bij wijze van spreken peanuts om 15 kilometer te lopen. Dat lukt me nu vrij relaxt op een uur en tien minuten. Zonder in het rood te gaan. Zonder in ademnood te geraken. Zonder me te willen opknopen van de verzuring.
Zoals je ook ziet op het overzicht van mijn runs, waren ze in het begin korter. De laatste weken ben ik amper onder de tien kilometer geweest. 1 keertje deed ik dat om te knallen over vijf kilometer. Voor de rest liep ik vrij strak mijn relatief lange afstanden. Omdat ik het wilde, maar ook zeker omdat ik een doel had. Die 250 kilometer. Ik ben een bijter en ik ben zot op doelen. Ook al zijn ze doelloos.
De laatste loodjes
Woensdag liep ik mijn laatste kilometers voor de goal. Afzien. Te weinig gegeten, loden benen, brandende zon en na tweehonderd meter al weten dat je gedoemd bent, maar ik worstelde me er door heen. Onderweg op de piste nog vastgebeten in de kuiten van snelle lopers. Pijn of geen pijn. Het moet vooruitgaan. Op 1 uur en 8 minuten was ik terug.
Uitgeput. Leeg. Dorstig.
Maar ook snakkend naar meer.
Een marathon? Misschien.
In een vorige post had ik het al even over mijn steunzolen. Gisteren en vandaag heb ik ze gedragen en er wat mee gestapt: geen problemen.
Vanavond ben ik er ook voor het eerst mee gaan lopen. Een tochtje van iets meer dan 16 kilometer. En het was verschrikkelijk. De eerste 8 kilometer vielen goed mee, maar de laatste 8 kilometer waren hels, infernaals en ook een beetje dantesk. Brandend gevoel aan de binnenkanten van beide voeten. Daar waar nu extra steun zit van de steunzolen. En achteraan aan de onderkant van mijn achillespezen. Blaarvorming à volonté. Twee keer tien vierkante centimeter, gok ik zo heel losjes, onder iedere voet.
De orthopedist had me er wel voor gewaarschuwd.
Ik vroeg hem: ‘Kan ik dan ook meteen daarmee lopen?’.
Hij zei: ‘Best niet te ver, want anders ga je het toch aardig voelen branden.’
En ik kan volmondig beamen dat hij gelijk had.
We zien wel hoe het evolueert. Ik hoop vooral dat ik mijn goal nog nog kan halen. 250km in 12 weken. Ik heb nog 15 dagen, en nog 48 kilometer te gaan. Vier van die zestien dagen zit ik bovendien op Graspop. Dan blijven er nog 11 dagen over, oftewel zo’n 4,4 kilometer per dag.
Als die blaren niet te halsstarrig blijken, maar ik vrees dat ze dat wel zullen zijn, dan kan ik snel weer de baan op. Op weg naar mijn goal. Desnoods loop ik de resterende 48 kilometer nog zonder steunzolen, of met andere schoenen.
Ik wil deze goal keihard halen. Omdat focus belangrijk is.
250 kilometer. Toch wel een leuke prestatie. 213 kilometer daarvan liep ik de afgelopen 60 dagen.
Ortec Heverlee.
Vandaag ben ik ze gaan halen. Ze lagen klaar aan de kassa. Een vrouw vergezelde me naar een kantoortje. Daar deed ik ze aan. En ze pasten.
Wat voorafging.
Sinds eind april voer ik stelselmatig mijn kilometers op. Eigenlijk doe ik dat niet zo stelselmatig. Ik loop op gevoel. Ik loop altijd op gevoel. Zo ben ik ook begonnen dit jaar. Ik liep een jaar of vijf geleden wel ‘ns een kilometer of vier, maar midden april kreeg ik de wonderbaarlijke ingeving om de Ten Miles van Antwerpen te lopen. De zondag ervoor ben ik dan een keertje gaan lopen. Om te kijken of ik de 10 miles wel kon uitlopen, omdat ik nooit verder dan acht kilometer gelopen had. Ik ging die zondag lopen, en dat viel behoorlijk goed mee. Ik liep een kilometer of 15 op anderhalve uur. Heel relaxed. Bijna zonder zweet.
De dag erna leek het alsof ik een breukje had in een voetbeentje. Een slepende pijn aan de zijkant van mijn rechtervoet. De dag erna ging het alweer beter. En nog eens twee dagen later was het dan zo goed als weg. Ik heb dan nog even 2 kilometer gelopen om te testen of ik geen pijn voelde. Geen pijn. Dat was fijn.
Ten Miles
De Ten Miles zelf waren zelf ook wel ok. Ik had me voorgenomen om zeker niet te snel te vertrekken. Ik vertrok met een richttijd van 1u30 – 1u40. De start was rustig, en rustig is goed. Gaandeweg kreeg ik de indruk dat al die mensen veel trager liepen dan de richttijd die ze hadden opgegeven. Ik haalde maar volk in, en in, en in. Toen ik eens op mijn horloge keek, bleek dat ik gewoon aardig snel aan het lopen was. Iets sneller dan 5 minuten per kilometer. Niet mis.
Uiteindelijk kwam ik binnen op 1u24 als officieuze tijd. De nettotijd was iets meer dan 1u14. Dat vond ik behoorlijk ok. Ik zakte dan ook tevreden terug af naar huis.
De dag erna had ik weer die pijn aan mijn voet. En die pijn zou regelmatig terugkomen als ik ver ging lopen. Uiteindelijk beslist om naar de orthopedist te gaan. ‘Je voeten zijn niet de beste ter wereld’, mompelde hij. ‘Wat je voelt is overbelasting. Daar moeten we iets aan doen.’
En vanochtend ben ik ze dan gaan halen. Ze lagen klaar aan de kassa. Een vrouw vergezelde me naar een kantoortje. Daar deed ik ze aan. En ze pasten.
Runs in beeld
Marathon van Amsterdam
De kogel is door de kerk: volgende week begin ik aan de voorbereiding van mijn eerste marathon. Het werk, de verbouwingen en dat ik in september in Oostenrijk zit, kunnen me niet tegenhouden. Op 18 oktober loop ik de marathon van Amsterdam.
Ik heb een vrij uitgebalanceerd schema. Dat me zo’n 75 kilometer per week zal doen lopen. Ik heb voorlopig altijd op gevoel, of op challenge, gelopen, dus ik ben benieuwd hoe zo’n schema meevalt.
Maandag heb ik nog vrij, en vanaf dinsdag begin ik met een intervaltraining.
Ondertussen zijn mijn steunzolen al aardig ingelopen, dus ik ben er volledig klaar voor. Hoop ik.